என்னடா வழக்கு.

என்னடா வழக்கு?

என்னடா வழக்கு ஏனிந்த பொழப்பு?
உன்னோட கணக்கு ஊருக்குள் மணக்கு--ஒரு
பெண்ணோட எதிர்ப்பு பேடியே உனக்கு
மண்ணோட புதையும் மாபாவம் இருக்கு.

சண்டாளர் நெனப்பு மண்ணாளும் துடிப்பு
பெண்ணாளை அழிக்க என்னென்ன முடிப்பு?--நேரே
முன்னின்னு ஜெயிக்க முடியாத நடிப்பு
இன்னென்ன முறுக்கு படியாத படிப்பு?

வழக்கென்ன வழக்கடா வரட்டுண்டா பாக்கலாம்.
இழப்பென்ன எமக்கடா இடமுண்டா கேக்கலாம்--நெஞ்சில்
அழுக்கென்ன உனக்கடா வெளுக்கும்வரை போக்கலாம்
இழுக்கென்ன புரியுமடா இனிஉன்னை தூக்கலாம்.

பெண்ணாளப் பொறுக்காத சண்டாளக் கூட்டமே
எந்நாளும் நிலைக்காது உம்மோட ஆட்டமே---தமிழ்
மண்ணாளப் பிறந்தஎம் அம்மாதாம் ஆட்சியே
கண்ணாற மனமாற காண்பதும்உம் மாட்சியே.

கொ.பெ.பி.அய்யா.

மனச்சாட்சி இல்லை.

மனிதம் அற்ற அரசியல்.

தமிழ் நாட்டு அரசியல்தான்.
தரம் கெட்ட விரசியல்தான்.--காரி
உமிழ்கிறது உலகம்தான்.

பழி போடும் அரசியல்தான்.
பகல் வேடம் இழிசெயல்தான்--கீறி
பலிவாங்கி சிரிக்கிறது.

பொய் பேசும் அரசியல்தான்
மெய் கூசும் அணிபெயல்தான்--மாறி
தொய்கிறது மனநிலைதான்.

சுயம் வாழும் அரசியல்தான்.
பொது வாழ்வு அரிதாரம்தான்.--நீரி
மயங்குவது உழைப்பவர்தான்

கூலிக்காடும் அரசியல்தான்.
கொள்கை மாறும் புரட்டியல்தான்.--மீறி
வேலிதாண்டி மேய்கிறது.

மானம் கெட்ட அரசியல்தான்.
ஈனம் விட்ட விவச்சாரம்தான்--ஊறி
நாணம் பட்டு அலைகிறது.

மனிதம் அற்ற அரசியல்தான்.
புனிதம் செத்த அரக்கினம்தான்--கோரி
மனிதரத்தம் சுவைக்கிறது.

ஊழல் எனும் அரசியல்தான்
ஊதாரி ஒழுங்கீனம்தான்--தேறி
ஊழியாகி விளைகிறது.

பித்தலாட்டம் அரசியல்தான்
குத்தலாட்டம் புரிவதுதான்---கூறி
சத்தியம்தான் அழுகிறது.


கொ.பெ.பி.அய்யா.

பாவி சுப்ரமணி

எங்கிருந்தோவந்தான்.

எங்கிருந்து வந்தவனோ-நிலம்

தங்கியிங்கு வாழ்பவனோ!

சொங்குமொழி பேசுமவன்-ஐயோ

பங்கஞ்செயும் பாவியவன்.

சுப்ரமணி யென்பானவன்--சப்ரம்

சாவியையும் எடுப்பானவன்.

கூலிக்கவன் மாரடிப்பான்--நீதி

வேலியையும் சீரழிப்பான்.

எங்கிருந்தோ அலறுகிறான்--பொய்

ஏதேதோ உளறுகிறான்.

சங்கறுந்த கோழிபோலும்--தலை

தொங்கிஊளை கூவுகிறான்.

வேலையற்ற கோழையவன்--சுய

மூளையற்ற பாறையவன்.

நெஞ்சமற்ற வஞ்சனவன்.--நேர்

கொஞ்சமற்ற கஞ்சனவன்.

ஆடும்வரை ஆடிடுவான்.--தானே

அகமொடுங்கி வாடிடுவான்.

தேடுமவன் பாவங்களே--கூடும்

நரகமவன் சாபங்களே!

கொ.பெ.பி.அய்யா.

தனக்குத்தானே தீ

தனக்குத்தானே

தனக்குத் தானே படிப்பவன்
தலையில் தீ வைப்பவன்.
எனக்குத் தெரியும் என்பவன்
எரிவது புரியாமல் அழிகிறான்.

மல்லாக்கப் படுத்துத் தன்
மார்மீதே உமிழ்கிறான்.
சொல்லாக்கம் விளங்காமல்
சீர்கெட்டு உளர்கிறான்.

தன்னைத் தானே பாறைமீது
முன்னை முட்டி படுகிறான்
கண்ணைக் கட்டி குழியிலே
மண்ணை மூடி விழுகிறான்.

ஆளாக்கி விட்டவரை
கீழாக்கிப் பழிக்கிறான்.
பாழாக்கும் பொல்லோரை
தோளாக்கி இழிகிறான்.

ஊரு கெட்டுப் போனாலும்
தூரம் போய் வாழலாம்.
பேரு கெட்டு நாறிபோனால்
யாரிடம் போய் சேரலாம்.

குடிகாரன் சொல்வதெல்லாம்
அதிகாரம் ஆகுமா?
அரிதார வேசமெல்லாம்
அழியாமல் போகுமா?

ஆடும்வரை ஆட்டமெல்லாம்
கூடும்சனம் கூட்டமெல்லாம்
வீழும்வரை இரசிக்கத்தானடா
வீழ்ந்தபின் சிரிக்கத்தானடா.

தூண்டிவிடும் கோழைத்தனம்,
தூண்டில்விழும் ஏழைத்தனம்.
ஆண்டிமடம் பேடித்தனம்,
ஆண்டதுண்டா அடிமைத்தனம்?

கொ.பெ.பி.அய்யா.

அம்மாவின் ஆட்சி.

அம்மாவின் ஆட்சி.

அம்மாவின் ஆட்சி ஆளுந்தமிழாட்சி.
அண்ணாவின் தம்பி எம்ஜியாராட்சி.
ஆயிரம் யுகங்கள் அது நிலையாட்சி.
ஆலய முகங்கள் அவர் புகழ்சாட்சி

ஏழைகள் வயிறு குளிர்ந்திட்ட ஆட்சி.
நாளைய கவலை தொலைந்திட்ட ஆட்சி.
அடிநிலைத் தமிழன் வளர்ந்திட்ட ஆட்சி.
விடியலில் உழவன் விழித்திட்ட ஆட்சி.

பாமரன் இல்லா பழந்தமிழ் ஆட்சி.
கோமள வள்ளி குலமகள் ஆட்சி.
தேவைகள் திகட்டிய திருமகள் ஆட்சி.
நோவுகள் அகற்றிய நலந்திகழ் ஆட்சி.

அறிவியல் புரட்சி நிறுவிய ஆட்சி.
அலுவல் வறட்சி அருகிய ஆட்சி.
மனதும் நிறைந்த ஏழையின் ஆட்சி.
மலர்ந்தது இராமன் தூய்மை ஆட்சி.

கொ.பெ.பி.அய்யா.

அம்மாதான் வென்றது.

அம்மாதான் வென்றது.

அம்மாதான் வென்றது.
சும்மா மற்று என்றது.
மக்கள் மன்றம் தீர்ப்பெழுதி
திக்கெல்லாம் சேர்த்தது.

பொய்வான வேடிக்கைகள்.
செய்மோச சோடனைகள்.
மெய்தாங்கக் கதியிழந்து
தொய்நைந்து அழிந்தது.

இரண்டாயிரத்துப் பதினாறாம்
மிரண்டோடும் எதிராரும்.
எப்பவுமே அம்மாதான்
செப்பும் தமிழ் நின்றாளும்.

முடியட்டும் நரியாட்டம்.
விடியட்டும் இனியாச்சும்.
மீட்சி பெற்ற தமிழகம்
ஆட்சி என்றும் அம்மாதான்.

கொ.பெ.பி.அய்யா.

விதியோ சதியோ!

விதியோ!சதியோ!

விதியோ சதியோ எதுதான் தாயே!
மதியால் முடிப்பாய் அதுதான் நீயே!
விரித்தவன் வீழ்வான் வலையில் அவனே
நெறித்தமிழ் ஆள்வாய் நிலையில் புகழே!

விதியும் சதியும் வினையென்ன செய்யும்
மதியும் கதியும் துணைமுன்ன செல்லும்.
தமிழினம் உனது தனிப்படை எதிர்த்தும்
எமனிடம் படவும் துணிவதும்  எவராம்.

விதியா மதியா விளையாடு தாயே !
சதியா கதியா சதுராடு நீயே!
பத்துக் கோடிகள் பலம்கொண்ட உன்னை
வெத்துப் பேடிகள் விழிக்குமோ முன்னை!

விதியென்ன சதியென்ன எதுஉன்னை வெல்லும்?
கதியென்ன அதுதன்னை மதிபின்னே தள்ளும்.
தாயிடத்தில் சேயணைய நாயெதுதான் தடுக்கும்?
கோயிலிடம் கூவைகளும் கூவியென்ன கெடுக்கும்?

விதிகெட்டு சதிபட்ட வினைக்கூட்டு முறியும்.
மதியெட்டு கதிதொட்ட கணையாட்டம் புரியும்.
பொய்யதனை மெய்யாக்க புனைந்தவொரு நாடகம்.
மையழித்துக் கைநீக்கி அணைந்துதிரை மூடாகும்.

கொ.பெ.பி.அய்யா.
.